خاطرات جبهه
 
قالب وبلاگ
نويسندگان

برای این روزهای 24 سال پیش
ادامه‌ی عملیات والفجر هشت: جاده‌ی فاو – ام القصر
گردان حمزه سیدالشهدا (ع) – لشکر 27 محمد رسول الله (ص)

روز یک‌شنبه بیست و پنجم اسفند ماه 1364، ساعت 8 صبح، دیده‌بان روز بودم. دیده‌بانی روز، در سنگری کوچک تک نفره و برای هر نفر به مدت یک ساعت بود. البته ساعت پست آن روز برای من خیلی جالب بود، چون یک دستگاه بولدوزر عراقی که چند نفر بالای آن نشسته بودند، با پررویی تمام از پشت خاکریز خارج شد تا به نقطه‌ای دیگر برود. به محض این‌که در دید قرار گرفت، با تیربار گیرینوف خودم آن را نشانه رفتم و تا آن‌جا که جا داشت گلوله نثارش کردم. از نفرات روی آن، تنها یک نفر توانست از معرکه بگریزد. بولدوزر در جای خود ثابت ماند و بچه‌های ادوات هم با خمپاره‌ی 60 آن را هدف قرار دادند.

برادر "حکیم سوری" مسئول گروهان، در تاریک روشن هوا از خاکریز گذشت و به دشت روبه‌رو رفت تا جنازه‌ی چند شهید را که آن‌جا افتاده بودند بیاورد. دوشکاها و تیربار‌های دشمن آن قدر بر رویش آتش ریختند که فقط توانست خودش را دست خالی به خاکریز برساند. یک پایش از جراحات قبلی ناراحت داشت و من تعجب کردم آن‌جا چگونه می‌دوید. خودش می‌گفت بچه‌ی تویسرکان است و در تهران گچ کاری می‌کند که هنگام مرخصی می رود سر کار گچ کاری. نشانی محل کار و پاتوقش را که می داد، قشنگ بلد بودم. قهوه خانه‌ی اول خیابان اقبال در خیابان دماوند تهران.
به هنگام تیراندازی به طرف بولدوزر، متوجه شدم چند گلوله‌ی قناصه از کنارم رد شد. خوب که توجه کردم، دیدم از پشت یکی از اجساد عراقی که جلوی خاکریز به طور دمر افتاده و پشتش به من بود، کسی در حال تیراندازی با قناصه است. ظاهرا تک تیرانداز عراقی، شب قبل سینه خیز از داخل کانال مقابل ما خودش را به آن جا رسانده و پشت جنازه چاله ای کنده و سنگر گرفته بود. لوله‌ی تیربار گیرینوف را به طرفش چرخاندم و آن‌قدر شلیک کردم که جنازه و تیرانداز، هر دو متلاشی شدند.

قبل از ظهر بود که حاج "محمود امینی" فرمانده‌ی گردان حمزه و حاج "رضا دستواره" معاون لشکر، آمدند جلو تا از نزدیک اوضاع را زیر نظر بگیرند. انگار نه انگار که در خط هستند و هر آن امکان دارد دشمن با قناصه یا خمپاره هدف قرارشان دهد. بی پروا بالای خاکریز رفتند و در آن روشنایی روز، مقابل دشمن قد علم کرده و با دوربین منطقه را چک کردند. با وجود آتش خمپاره‌ی 60 و تیرهای تک تیراندازان که از بالای سرمان می‌گذشت، برای آنان هیچ اتفاقی نیفتاد. وقتی به حاج رضا گفتم:
- حاجی جون مواظب باش ... این جا تک تیرانداز زیاد دارن که بدجور می زنه ...
دستواره خندید و گفت:
- غلط کردن بزنن ... مگه شهر هرته ... تو برو پایین مواظب خودت باش ...

مقابل خاکریز روی جاده‌ی آسفالت، چند تانک سالم و سوخته قرار داشت. آنها از سنگین ترین پاتک چند روز قبل دشمن که طی آن تانک ها تا ده متری خاکریز جلو آمده بودند، بر جای‌مانده بود. در برابر آن پاتک، بچه‌های گردان انصار، با رشادت تمام از میان باتلاق ها جلو رفته و از پهلو تانک ها را زیر آتش گرفته بودند. تانک ها به غیر از جاده‌ی آسفالت، راه دیگری برای تردد نداشتند، لذا وقتی که ‌تانک های جلویی و عقبی منهدم شدند، خدمه‌ی بقیه‌ی آنها فرار را بر قرار ترجیح دادند.

هر از چند گاه تک تیراندازان عراقی از لابه لای ‌تانک ها به خاکریز نزدیک می‌شدند و با قناصه بچه‌ها را هدف قرار می دادند. کمی که دقت کردم، توانستم محل استقرار یکی از تک تیراندازها را پشت تانکی نیم سوخته پیدا کنم. تیربار را گذاشتم روی کیسه گونی لبه‌ی سنگر و شروع کردم به شلیک. با صدای داد یک نفر که عصبانی و شاکی می گفت:
- چه خبرته ... ساکتش کن اون تیربار رو ...
دست از شلیک برداشتم. پشت سرم "حمید سربی" را دیدم که عصبانی به من نزدیک شد و پرسید که برای چی این همه گلوله شلیک می کنم؟ وقتی گفتم که تک تیرانداز عراقی را پیدا کرده ام، خون سرد و آرام گفت:
- خب این که دیگه این همه شلوغ کاری نداره ... تو فقط محلی رو که شناسایی کردی نشون بده.
وقتی گفتم که تک تیرانداز کجاست، ایستاد پشت تیربار و چشمانش را دوخت به آن سمت. با روشن شدن آتش دهنه‌ی تک تیرانداز عراقی، سربی فقط دو سه گلوله شلیک کرد و درست زد به هدف و قناصه چی عراقی را از میدان بدر کرد.
با همان خون سردی و آرامش که در اوج جنگ هم از چهره‌ی سفید با موهای سرخ گونش دور نمی شد، گفت:
- بیا ... دیدی ... این که حول کردن نداره ... آروم، دقت کن، نشونه گیری کن و بزن.
وصفش را و این که قهرمان تیراندازی است زیاد شنیده بودم، ولی حالا خودم دیدم.

استراحت همزمان همگی بچه‌ها در سوله، جز در صورت چمباتمه زدن و پاها را در سینه گرفتن، غیر ممکن بود. ناگهان یادم آمد تیربارها زیاد کار کرده، روز شلوغی را پشت سر گذاشته‌اند و بهتر است برای حفظ آمادگی آنها در مقابله با حملات شبانه‌ی دشمن، بروم و تمیزشان کنم.
قبل از این که بیرون بروم، به ذهنم رسید از حوادث این یکی دو روز گذشته نت برداری کنم تا ان شاالله بعدها اگر فرصت شد، کل خاطراتم را بنویسم. دفترچه‌ی یادادشت کوچکی را که تبلیغات داده و تصویر چهره‌ی خندان امام بر آن نفش بسته بود، از جیب در آورده و بر یکی از صفحات کوچکش نوشتم:
"امروز یک شنبه 25/12/64 ساعت 20/12 ظهر نماز را خوندم و داخل سوله با بچه‌ها شوخی می‌کنم، هنوز ناهار نیاوردن. می‌خوام برم لوله و قطعات تیربارهای سنگر دیده‌بانی را تمیز کنم تا برای شب آماده باشیم. چفیه‌ام را برمی دارم تا برم بیرون."

از سنگر که خارج شدم، سعی کردم چفیه را دور کمرم بپیچم. "یاسر حق پناه" معاون دسته را دیدم که از روبه‌رو می‌آمد. قصد کردم به طرفش بروم و بگویم که باید تیربارها را برای شب تمیز کنم، ولی به سلام و علیک معمولی اکتفا کرده، به سمت چپ حرکت کردم. دست راستم مقابل شکمم بود و داشتم چفیه را گره می‌زدم. هنوز چند متری از جمع بچه‌ها - که داشتند روی سوله‌ای را با گونی ‌های پر از خاک می‌پوشاندند - دور نشده بودم که ناگهان انفجار شدیدی در برابرم احساس کردم.

در وهله‌ی اول همه چیز را تمام شده پنداشتم. فکر کردم دارم به اوج پر می کشم. جالب این‌که در همان حالت ایستاده، باقی ماندم. فقط کمی‌ دولاٌ شدم. گیج بودم و سرم شدیداً درد می‌کرد. خودم را در عالمی بی مکان و زمان حس می‌کردم. یک آن حس کردم دارم شهید می شوم و الان در اوج آسمان ها هستم! با خودم گفتم:
- من که از خدا خواسته بودم شهیدم نکنه ... من که نمی خواستم برم ... پس چرا؟
به یک باره احساس کردم از ارتفاعی بلند بر زمین کوبیده شدم. پای چپم را که بر زمین کوبیدم، در درونم گفتم:
- آخیش ... نرفتم!

چیزی را در اطراف نمی‌دیدم. کم کم در صورتم درد شدیدی حس کردم. کمی که گذشت، سعی کردم نگاهی به اطراف بیندازم؛ متوجه شدم چشم راستم جایی را نمی بیند و سوزش شدیدی دارد. با چشم چپ نگاهی به دست راستم که خیلی درد می‌کرد انداختم؛ متوجه شدم کف آن سوراخ شده، به طوری که انگشت سبابه‌ام آویزان است.
در آن لحظه که چشمم را باز کردم، فکر کردم پایم روی مین رفته است. نگاه تندی به پاهایم انداختم ولی اثری از جراحت در آنها ندیدم. با همان حالِ دولاّ به طرف سوله رفتم. متوجه‌ی آن چه در اطرافم می‌گذشت نبودم. جلوی سوله، "حبیب بختیارمنش" را دیدم و چون هنوز گیج و مات بودم، به او گفتم:
- آمبولانس ... آمبولانس ...
با خنده گفت: "چی شده؟ آمبولانس این جاها نیست که ..."
کمی به خود آمدم و گفتم: "بابا جون برو امدادگر رو صدا کن بهش بگو که من ترکش خوردم."
خودم هم به طرف سنگر امدادگر راه افتادم. در حال رفتن متوجه شدم چند جای دیگر بدنم ترکش خورده و راه رفتن برایم مشکل است. نگاهی به زیر شکمم انداختم که ترس بد جوری برم داشت. آن جا هم از ترکش در امان نمانده بود که با خود گفتم: "آخرش این عراقیای لعنتی کار خودشون رو کردن و من رو از مردی انداختند!"

مقابل سنگر امدادگر که رسیدم، دیگر طاقت نیاوردم و روی سینه کش خاکریز دراز شدم. چند تایی از بچه‌ها بالای سرم آمدند. امدادگر که به سراغم آمد، تازه متوجه شدم چند جای شکمم هم ترکش خورده است. بچه ها بالای سرم جمع شده بودند که بعضی از آنها گریه می کردند. باورشان نمی شد که من هم لت و پار شوم. امدادگر با قیچی به جانم افتاد و لباس هایم را پاره می کرد تا سوراخ های روی بدنم را - که مثل بشکه‌ی آبکش شده بود - پانسمان کند بلکه کمی از خون ریزی جلوگیری کند. در آن حین متوجه پایین شکمم شد که از خون سرخ شده بود. همین که رفت طرف آن جا، با همان حال خراب که نفسم بالا نمی آمد، به بچه ها التماس کردم که از آن جا بروند یا حداقل روی شان را برگردانند!

سوری، مسئول گروهان، بالای سرم آمد و هراسان پرسید که چه اتفاقی افتاده است. دیگر حالم خیلی خراب شده بود. سرم را از زمین بلند کردم تا بگویم: "رفته بودم تیربار رو تمیز کنم ..."
کم کم نفسم به شماره افتاد، چهره‌ی بچه‌هایی که بالای سرم ایستاده بودند، دور سرم می چرخید. احساس کردم لحظات آخر عمرم را می‌گذرانم. سرم گیج می‌رفت. اصلاً نمی‌دانستم کجا هستم. دست راستم در دست امدادگر در حال پانسمان بود. دست چپم را به زمین رساندم و چنگی در خاک زدم. پاهایم را به زمین فشار می دادم؛ ولی مثل این بود که مسئله از اینها هم بالاتر است. بلافاصله شهادتینم را گفتم.
بعد از آن که در خرداد 1361 در میدان مین منطقه‌ی شلمچه، آن نوجوان بسیجی را دیدم که بر روی میدان مین غلتید و پس از انفجار مین زیر شکمش، سوره‌ی حمد را قرائت می کرد، از خدا خواستم که توفیق دهد تا من هم در لحظه‌ی جان دادن بتوانم سوره‌ی حمد را بخوانم. پس از آن زمزمه کنان شروع کردم به خواندن سوره‌ی حمد. از این‌که در آخرین لحظات به یاد خدا بودم، دل شاد شدم. رفته رفته چشمانم سیاهی رفت. درست مثل همان حالی که لحظات اول مجروحیت داشتم. دیگر هیچ صدایی به گوشم نمی رسید. نفسم به شماره افتاد. چهره‌ی بچه ها برایم محو شد. مقابل چشمانم تاریکی محض بود. حالت تهوع بهم دست داد و عاقبت سرم بی اختیار بر زمین افتاد.

نمی دانم چقدر زمان سپری شد، ولی هر چقدر که بود، امدادگر همه‌ی سوراخ های روی بدن مرا باندپیچی کرده بود. تکان هایی که حس کردم، به هوشم آورد. چشمانم را که به سختی باز کردم، دیدم روی برانکارد هستم. با چشم سالمم نگاهی به اطراف انداختم. مثل این‌که مدت زیادی در حال بیهوشی نبودم. چون هنوز در خاکریز بودم. به سختی فرامرز عزتی پور را که جلوی برانکارد را گرفته بود، تشخیص دادم. سیدعلی موسیوند هم عقب برانکارد را گرفته بود و مرا به طرف سه راه کارخانه‌ی نمک می بردند. برایم اوفت داشت که مرا روی برانکارد ببرند. تا آن زمان یادم نمی آمد که هنگام مجروحیت، مرا روی برانکارد جا به جا کرده باشند. مصرانه به فرامرز گفتم: "من رو بذار پایین خودم میام."
ولی او که بد جوری گریه می کرد و از این که دیده بود من هنوز زنده هستم، جا خورده بود، قبول نکرد و مدام می گفت: "داداش جون یه کم دیگه طاقت بیار ... الان می رسونمت به آمبولانس ... حالت خوب می شه داداش ..."
حالتی میان خواب و بیداری داشتم. ناخودآگاه با غلتی خودم را از روی برانکارد به زمین انداختم و با وجود اعتراض بچه‌ها، با پای پیاده به طرف عقبه حرکت کردم. آمبولانس تویوتا در کنار خاکریز روشن ایستاده و منتظر رسیدن همه‌ی مجروحین بود. اصلا نمی دانستم دیگران هم زخمی شده اند. عقب آمبولانسی که انتظارمان را می کشید، کنار درِ سمت راست دراز کشیدم. چندتایی از بچه‌ها از جمله یوسف محمدی، که ترکش به قسمتی از سرش خورده بود، "مرتضی توکلی"، "مرتضی حاج محمدی"، و یکی دو تایی دیگر را کنارم سوار کردند. تازه فهمیدم بر اثر انفجار خمپاره‌ای که بچه‌ها می‌گفتند 82 میلی متری بود ولی به نظر خود من 60 بود، به غیر از من، چند تای دیگر هم مجروح شده بودند. آمبولانس که خواست حرکت کند، فرامرز به کنار شیشه‌ی ماشین آمد و هق هق کنان گفت:
- داداش جون، تو رو خدا منم شفاعت کن ... تو رو قرآن من رو یادت نره ها ... یادت باشه با هم صیغه‌ی برادری خوندیم ...
گفتم: "مسخره مگه من می‌خوام برم کجا؟"
دوباره ملتمسانه و اشک بار، جلو آمد و صورت و دست مجروحم را غرق بوسه کرد و باز طلب شفاعت کرد. مثل کودکی هراسان، عربده می زد و گریه می کرد. اصلا باورم نمی شد فرامرز که با دعوایی تند با هم آشنا شده بودیم، حالا این گونه از ترس این که من شهید شوم، دارد برایم گریه می کند. اشک از چشمانش چون رود جاری بود و حتی از بینی اش! به شوخی گفتم:
- باشه حالا تو گریه راه ننداز ... یادم نمی ره، ولی تو هم من رو یادت نره‌ها!
با همان حال گریه، لبانش به خنده ای زیبا باز شدند و شادمان گفت:
- باشه ...
آمبولانس در زیر آتش شدید خمپاره، میان دست‌اندازهای جاده بالا و پایین می‌رفت و راننده‌ی آن بی محابا بر سرعت خود می افزود. به اورژانس پایگاه موشکی اول که رسیدیم، حالم خیلی بد شده بود. به طرف شخصی که لباس سفید به تن داشت و احتمال می دادم دکتر باشد، رفتم و خود را در میان دست هایش که به طرفم باز شده بود، انداختم. بریده بریده گفتم:
- دکتر ... دکتر ... نفسم ... نفسم ... داره می گیره ... بالا نمی یاد ...
نفسم به سختی بالا می‌آمد. در شکمم سوزش عجیبی احساس می‌کردم. انگار کوره ای از آتش در آن روشن کرده باشند. دکتر که بدن آبکش و خون آلودم را دید، سراسیمه مرا به طرف تخت برد و ماسک اکسیژن را به صورتم گذاشت. وقتی اکسیژن در گلویم دمید، احساس خنکی رضایت بخشی کردم. برایم خیلی عالی و شیرین بود. مثل این بود که سطل آب یخی روی آتش ریخته باشند. من که آن‌قدر از خداحافظی با دنیا دم می‌زدم، برای لحظه‌ای از شیرینی آن خشنود گشتم. تازه فهمیدم دنیا چقدر خوشمزه است!
وقتی دکتر خواست ماسک اکسیژن را از صورتم بردارد، دستش را گرفتم و نگذاشتم. تازه داشت بهم مزه می داد. هوایی خنک و دلنشین، درونم را صفا می داد. دکتر گفت که باید هر چه سریع تر از آن جا به عقبه منتقل شویم. چون سوله ای که از آن به عنوان اورژانس استفاده می کردند، با خط مقدم فاصله‌ی چندانی نداشت؛ حتی خطرش هم بیشتر بود. آن جا گلوله های سنگین توپ بود و بمباران هوایی.
پس از پانسمان مجدد، قرار شد با همان آمبولانسی که از خط آمده بودیم، به طرف اسکله حرکت کنیم. همه‌ی لباسم را تکه پاره و اندامم را پانسمان کرده بودند. با آن اوضاع وخیم، وسط اورژانس که راه افتادم تا سوار آمبولانس شوم، رفتم طرف دکتر و در گوشش گفتم:
- بی وجدان ... خوب من رو لخت کردی و مجانی دید زدی ها ...
دکتر اول متوجه‌ی حرفم نشد، ولی وقتی فهمید چی گفتم، از خنده ترکید و گفت که زودتر سوار آمبولانس شوم و شرم را کم کنم.

در راه برای این‌که بچه‌ها روحیه‌شان را نبازند، شروع کردم به مسخره بازی و شوخی کردن.
راننده آمبولانس که از بچه‌های با صفای شمال بود، با تعجب گفت:
- آقا جان ... تو موجی نشدی؟!
یوسف در حالی که نمی‌توانست جلوی خنده‌اش را بگیرد، دستی بر روی پانسمان سرش گذاشته و با لهجه‌ی قشنگ ترکی که با آه و ناله جالب تر شده بود، گفت:
- تو رو خدا حمید ... دیگه شوخی نکن وقتی می خندم سرم درد می گیره ...!
بعدا فهمیدم که ترکشی در نزدیکی مغزش خانه کرده بود.
به اسکله رسیدیم و از آمبولانس پیاده شدیم. قیافه‌ی وحشتناکی پیدا کرده بودم. به قول بچه‌ها اگر خودم را توی آینه می‌دیدم، می ترسیدم. صورتم از موج انفجار متورم شده و بر روی آن خون خشک و سیاه شده بود. پانسمان صورتم، سرم را تقریباً کفن پیچ کرده بود. دست آویزان به گردن، خونابه‌ی شتک زده بر پیراهن و شلوار پاره، پانسمان هایی کج و ماوج پیچیده شده و دست آخر پایی برهنه که به خاطر دریافت ترکشی ریز، عریانی را پذیرفته بود، هیئت غریبی را برایم به ارمغان آورده بودند.
همراه دیگر مجروحان سوار قایق شدیم، به آن طرف اروند رود و از آن‌جا به بیمارستان صحرایی حضرت فاطمه زهرا (س) در "خسروآباد"ِ آبادان رفتیم. مرا سریعاً به اتاق عمل بردند. روی برانکارد دراز کشیده و چشمم به سقف دوخته بود.
بیمارستان صحرایی، سوله های بزرگ تو در تویی بود که دو طرف راهروها مملو بود از تخت هایی که روی هرکدام مجروحی بد حال خوابیده بود.

وارد اتاق عمل که شدم، چراغ های بالای سرم را که روشن کردند، چشمم شروع کرد به پلک زدن ناخواسته. کمی حالت اضطراب بهم دست داد. کم که نه، خیلی! راستش ترسیدم. اضطرابم از مبهم بودن بی هوشی و عمل جراحی بود، چون نمی‌دانستم پس از بستن چشمم، چه بر سرم خواهد آمد.
قبل از آن‌که مرا بر تخت عمل جراحی بخوابانند، یکی از مجروحانی را که در کنارم قرار داشت و ملحفه‌ی سفیدی رویش کشیده بودند، بیرون بردند. پرسیدم: "اون چی شده؟"
یکی از پرستارها صورتش را به گوشم نزدیک کرد و آرام گفت: "می‌خواستیم عملش کنیم، دیدم تموم کرده ..."
پدر آمرزیده، اصلا فکر نکرد که من هم الان باید بروم زیر تیغ جراحی شان. خون سرد و راحت گفت که تمام کرد!

با دیدن آن صحنه، به ویژه وقتی که شنیدم او هم مثل من از ناحیه‌ی شکم مجروح بود، هراس و اضطرابم زیادتر شد. دقایقی بعد دکتر بی هوشی بالای سرم آمد و ماسکی بر صورتم گذاشت. چشمم را به ساعت روبه‌رو انداختم. ساعتی که لبه های دور آن هم سبز بود 30/4 بعد از ظهر را نشان می داد. کم کم سنگینی و خستگی شدیدی در چشمانم احساس کردم و ناخودآگاه پلک هایم بر روی هم قرار گرفتند و ...

نمی‌دانم چند ساعت در اتاق عمل بودم و آنها در آن مدت چه کارهایی رویم انجام داده بودند، فقط وقتی چشم باز کردم، خود را در یکی از راهروهای اورژانس دیدم. پنجره‌ای نبود تا بفهمم شب است یا روز. سعی کردم سرم را بالا بیاورم تا نگاهی به اطراف بیندازم، ولی خیلی برایم سخت بود. حالت گیجی و منگی، سرم را سنگین کرده بود. هوای تلخی در گلویم بود که بعدها فهمیدم از داروی بی هوشی است. هر طور که بود زور زدم و به اطراف نگاه کردم. چند مجروح دیگر روی تخت‌ها دراز کشیده بودند؛ از دوستانم خبری نبود. به ناگاه احساس غریبی کردم. یکی از برادران پرستار جلو آمد و با مهربانی و ملاطفت، دستی به میان موهایم - که مثل دسته‌ای علف خشک شده بودند - کشید و پرسید: "حالت که خوبه؟"
خواستم جواب بدهم که نفسم سنگین شده بود و چشمانم خیلی خسته بودند. دستم به شدت درد می‌کرد و در شکم نیز سوزش زیادی احساس می‌کردم. گویی جعبه‌ی سنگینی روی آن گذاشته باشند. با هنِ و هن پرسیدم: "من کجا هستم؟"
جواب داد: "توی بیمارستان صحرایی فاطمه زهرا."
گفتم: "ساعت چنده؟"
نگاهی به ساعتش انداخت و گفت: "نه و ربع"
پرسیدم: "من رو چیکار کردن؟"
نگاهی به دستم که در میان انبوهی از باند پنهان بود انداختم و گفتم: "دستم چی شده؟ نکنه قطعش کرده باشن؟ چشمم چی؟ اون که سالمه؟"
گفت: "هیچی نشده نه دستت قطع شده و نه چشمت آسیب دیده."
نیم نگاهی به شکمم انداختم. برآمدگی ای از باند و پانسمان بر روی آن دیدم. سوال کردم: "شکمم چی شده؟"
گفت: "چیز خاصی نیست ... یه جراحت برداشته بود که عملش کردن."
تقاضای آب کردم. لبانم به شدت خشک شده بودند، ولی در جواب شنیدم که اصلاً نباید آب و غذا بخورم. آن‌جا بود که یک آن تشنگی به جانم فشار آورد. به یک دستم کیسه‌ای خون وصل بود و به دست دیگر سُرم!

در همان حال متوجه‌ی جر و بحثی در محوطه‌ی سوله شدم. قضیه را که جویا شدم، فهمیدم جوانی را که قبل از من از اتاق عمل بیرون برده و به عنوان شهید با هلی‌کوپتر به معراج شهدای اهواز منتقل کردند، زنده بوده. بنابر گفته‌ی خلبان هلی‌کوپتر که خیلی هم عصبانی بود، وقتی خواسته‌اند او را در سردخانه بگذارند، متوجه شدند که سرفه می‌کند! دکترها با تعجب می گفتند:
- ما خودمون اون رو معاینه کردیم، نه نبض داشت و نه ضربان قلب! نفس هم نمی‌کشید ... به ‌این خاطر شکمش‌ رو هم که وضع وخیمی ‌داشت، پانسمان نکردیم.
----------------
از میان این خاطره‌ی کوتاه، فرامرز عزتی پور، سیدعلی موسیوند، سیدرضا دستواره، حمید سربی، مرتضی توکلی و یوسف محمدی، آسمانی شدند.
ان شاالله اگر زنده باشم، در کتاب "ازمعراج برگشتگان" متن کامل خاطراتم را از دفاع مقدس منتشر خواهم کرد.

[ ۱۳۸۸/۱٢/٢۳ ] [ ۱٢:۱٩ ‎ق.ظ ] [ حمید داودآبادی ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

رزمنده، جانباز، عکاس، خبرنگار، محقق و نویسنده دفاع مقدس مسئول صفحه "از معراج برگشتگان" نشریه "فرهنگ آفرینش" سردبیر مجله تخصصی اسناد "پانزده خرداد" سردبیر مجله دفاع مقدس "فکه" همکار نشریات: جمهوری اسلامی - کیهان - شلمچه - جبهه - صبح دوکوهه - عاشورا - یاد ماندگار - پلاک هشت – پیک - امتداد و ... مدیر مسئول سایت های: WWW.SAJED.IR و WWW.4DIPLOMATS.COM کتاب‌های منتشر شده: - آیا می‌دانید؟: نکاتی جالب از انقلاب اسلامی و دفاع مقدس - از معراج برگشتگان: خاطرات کودکی، انقلاب، جنگ - پاره‌های پولاد: تاریخ عملیات شهادت طلبانه در لبنان - پرواز پروانه‌ها: زندگی‌نامه سرداران شهید حسین قجه‌ای، رضا چراغی، علی‌اکبر حاجی‌پور - تفحص: گزارش و خاطرات عملیات تفحص و کشف شهدا - تفحص: گزارش و خاطرات عملیات تفحص و کشف شهدا (چاپ دوم با شکل جدید) - حماسه ذوالفقار: زندگی‌نامه سرداران شهید یوسف کابلی، علی‌رضا ناهیدی، محسن نورانی - خاطرات انقلاب اسلامی: مجموعه خاطراتی از انقلاب اسلامی - خاطرات شکنجه: مجموعه خاطراتی از شکنجه در زندان‌های حکومت پهلوی - دجله در انتظار عباس: زندگی‌نامه سردار شهید عباس کریمی - دفاع مقدس در اینترنت: نشانی سایت ها و وبلاگ های دفاع مقدس و ضدصهیونیستی - دیدم که جانم می رود: خاطرات شهید مصطفی کاظم زاده - ستارگان درخشان تاریخ: وصیت‌نامه شهدای مقاومت اسلامی لبنان - سید عزیز: زندگی نامه خودگفته سیدحسن نصرالله - کمین جولای 82: روزشمار گروگان‌گیری دیپلمات ‌های ایرانی در لبنان - یاد ایام: متن کامل خاطرات حضور در جبهه از سال 1360 تا 1367- - یاد یاران: خاطرات حضور در جبهه - القصة الکاملة للاستشهادیین فی لبنان (ترجمه عربی "پاره های پولاد" چاپ لبنان) - : AMBUSH OF JULY1982 ترجمه انگلیسی "کمین جولای 82" به زودی منتشر می‌شود: - تبسم‌های جبهه: خاطرات شاد و شیرین دفاع مقدس - داستان دوکوهه: داستانی برای کودکان - روزی روزگاری جنگی: خاطرات اشکی دفاع مقدس - قاتل سلمان رشدی: زندگی‌نامه شهید "مصطفی مازح" - من قاتل پسرتان نیستم: خاطرات لحظات شهادت دوستان و ...
موضوعات وب
آرشيو مطالب
صفحات دیگر
امکانات وب