برخی از دوستان از اوضاع و احوال فعلی شکنجه گاه سرهنگ زیبایی پرسیدند. در پاسخ به سوال آنها باید بگویم:
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، منافقین آن ساختمان را به تصرف خود درآوردند و پس از بازسازی و از بین بردن اسناد زنده که همان راهروها، لوازم شکنجه و سلول هایش بود، آن جا را به عنوان "مرکز امداد مجاهدین خلق" فعال کردند که پایگاه عملیاتی شان در شورش مسلحانه 30 خرداد 1360 بود.
بعد از آن، کمیته انقلاب اسلامی آن ساختمان را به تصرف در آورد که از آن به عنوان بهداری استفاده می شد.
سپس نیروی انتظامی ساختمان بالایی را که بر خیابان بهار است، به عنوان "مرکز وازکتومی رایگان بدون خون ریزی و درد" فعال کرد. دو سه سال پیش هم آن جا را کوبیدند و فکر کنم حالا دیگر یک برج یا برجک خوشگل! رویش بنا کرده باشند.
ساختمان اصلی واقع در کوچه پایینی هم فکر کنم درحال حاضر مدرسه غیرانتفاعی باشد.
اگر خواستید آن جا را ببینید، به خیابان بهار بعد از خیابان طالقانی، اولین کوچه دست راست، در اول سمت چپ که یک در گاراژی است، بروید. البته هنوز روی در و دیوار، جای گلوله های شلیک شده بچه حزب اللهی ها در شب 6 بهمن 1358 که به مرکز امداد منافقین حمله کردند، به چشم می خورد.
خود سرهنگ زیبایی هم می گویند به آمریکا گریخته و درحال حاضر نیز سالم و سلامت از دموکراسی آمریکایی بهره می برد و همچون دیگر "از تیغ گریختگان ساواک"، خوش و خرم زیر پر و بال اربابش زندگی می کند.
در ضمن، بی خودی دنبال تصویری از سرهنگ زیبایی نگردید. من که خودم را کشتم ولی هیچ از او نیافتم. البته فکر کنم در کتاب خاطرات ارتشبد فردوست عکسی قدیمی از او باشد. ولی در اینترنت هیچی پیدا نمی کنید.
اگر آمار جدیدی از او یافتید، مرا هم بی اطلاع نگذارید.