خاطرات جبهه
 
قالب وبلاگ
نويسندگان
نویسنده: حمید داودآبادی - ۱۳٩٠/۱٢/٢۸

از چندروز قبل اعلام شده بود که به‌مناسبت سال‌روز تولد دکتر "محمد مصدق" (نخست‌وزیر ‌دوره‌ی شاه) قرار است روز پنج‌شنبه 14 اسفند، بنی‌صدر در دانشگاه تهران سخن‌رانی کند.
از شانس خوب بنی‌صدر، باوجود این‌که زمستان بود و هوا هم سرد، ولی از برف‌وباران خبری نبود.

مصدق درحال بوسیدن دست ثریا همسر شاه

صبح با محمدزاده ناظم مدرسه‌مان هماهنگ کردم و همراه سعید، از مدرسه جیم شدیم و رفتیم دم دانشگاه. بچه‌های چادر وحدت در جنب‌وجوش بودند. همه‌ جمع شده بودند. تعدادی هم که ظاهراً بچه‌های جنوب‌شهر بودند، ولی به‌چشم من ناشناس می‌آمدند و برای اولین‌بار می‌دیدم‌شان، دوروبر چادر می‌پلکیدند و گاه به‌داخل می‌آمدند.
از ظهر به‌بعد، تحرک هواداران بنی‌صدر شروع شد. نیروهای حزب رنجبران، درحالی‌که نشریه‌ی رنجبر می‌فروختند، برخی تیترهای آن ‌را در حمایت از بنی‌صدر فریاد می‌زدند. مجاهدین (منافقین) هم به همین‌صورت آزادانه نشریه می‌فروختند و علیه آیت‌الله بهشتی و در حمایت از بنی‌صدر، شعار می‌دادند و تیتر می‌خواندند. اکثر احزاب و گروه‌های ضدانقلاب، با فضای باز و امنیتی که به‌مناسبت سخن‌رانی بنی‌صدر فراهم شده بود، به‌فعالیت تبلیغی خود و پخش پوستر و اعلامیه می‌پرداختند.
کم‌کم بر تعداد بچه حزب‌اللهی‌ها هم افزوده شد. تعدادی هم از عناصر مجاهدین دوروبر چادر می‌پلکیدند و یا دو سه نفری، به بهانه‌ی بحث اطراف ما می‌ایستادند تا بلکه خبری از برنامه‌های ما به‌دست بیاورند.

در پیاده‌روی مقابل دانشگاه، حالا دیگر رنجبرانی‌ها (هوادران "حزب رنجبران" که ایدئولوژی مائوئیستی داشتند) و مجاهدین، نواری را داخل دستگاه استریوی خود گذاشته و صدایش را تا آخر زیاد کرده بودند. قدم‌به‌قدم روی میزها پر شده بود از نوارکاستی که معلوم نبود کدام "شیر خر" خورده‌ای با صدای نکره‌اش خوانده بود. عکسی مثل همیشه خندان، از بنی‌صدر با آن سبیل‌های نوک تیزش را زده بودند. ریتم ترانه‌ای که خوانده می‌شد، در وصف فرماندهی بنی‌صدر بود. در آن، کلی از رشادت، شجاعت و جنگاوری او تعریف و تمجید می‌شد. فقط بیت اول آن ‌را یادم است که با تاکید و شدت تمام خوانده می‌شد و خواننده به‌صورت سوالی می‌خواند و گروه کُر جوابش را می‌دادند:
فرمانده‌ی کل‌قوا ... بنی‌صدر
حافظ خون شهدا ... بنی‌صدر
قبل از این‌که بنی‌صدر با حکم امام خمینی از فرماندهی کل‌قوا برکنار شود، همه‌ی بساط‌دارها، این نوار را از روی میزهای‌شان جمع کردند.

از ساعت دو - سه، زمین‌چمن دانشگاه پر شد. با حضور بنی‌صدر در جایگاه، زنی جلو رفت و به او گل داد؛ بنی‌صدر هم با او دست داد که سوت‌وکف هوادارانش و شعار ناچیز و کم صدای ما را به همراه داشت.
زمین‌چمن که کاملا به‌صورت فشرده از دختر و پسرهایی که اکثر آنان را روسری به‌سرها و اورکت‌پوشان مجاهد تشکیل می‌دادند، پر شده بود هیچ، خیابان‌های سه طرف و جلوی مسجد دانشگاه هم پر شده بود از جمعیتی که به‌طرف‌داری از بنی‌صدر شعار می‌دادند.
بچه‌های ما که در برابر آن جمعیت انبوه هیچ بودند، چندتیم سه چهار نفره شدند و هرکدام به‌سمتی از جمعیت رفتند. وقتی همراه تعداد کمی از بچه‌ها به‌داخل دانشگاه رفتم، یکی پیشنهاد کرد که به‌طرف مرکز هدایت و فرماندهی برنامه که ظاهراً در ساختمان کتاب‌خانه‌ی مرکزی دانشگاه - روبه‌روی مسجد و شمال زمین‌چمن - بود، برویم.
جمعیت بسیار فشرده و پرهیاهو بود. جوان‌های سبیل کلفت کمونیست، با عینک‌های کائوچویی دسته‌کلفت قهوه‌ای یا مشکی، درحالی‌که بعضی‌شان کلاه‌پشمی بر سر داشتند و دست‌ها را محکم درجیب اورکت یا کاپشن خود فرو کرده، در اطراف دانشکده‌ی ادبیات و کتاب‌خانه ایستاده بودند. خوشحالی در چهره‌شان موج می‌زد. علت آن‌هم یکی‌ این بود که تا آن‌روز چنین جمعیت متحدی علیه حزب‌الله ندیده بودند، دیگر این‌که بسیاری از اهداف خود را دست‌یافته و حکومت را در چنگال خویش می‌پنداشتند. وحدت گروه‌های مارکسیستی، مائوئیستی، التقاطی و حتی به‌ظاهر مسلمانی هم‌چون جنبش مسلمانان مبارز، برای آنها بسیار ارزشمند بود که می‌توانست در رسیدن به اهداف بزرگ، کمک‌شان کند.
همه‌جور آدمی یافت می‌شد. از دختران جلف و بی‌حجاب حزب رنجبران که به بهانه‌ی فروش یک‌نسخه نشریه، با پسرِ جوان مشتری خود دست می‌دادند و کلی لاس می‌زدند، تا دختران روسری کیپ بر سر کرده‌ی مجاهد و از آنها بدتر، دخترانی با چادرمشکی که آن‌قدر حجاب‌شان کامل بود که فقط چشمان‌شان پیدا بود. با دیدن این‌صحنه، هم حالم گرفته شد، هم به هم خورد. دختران چادری هواداران جنبش مسلمانان مبارز به‌رهبری "حبیب‌الله پیمان" بودند که تعدادی نشریه‌ی "امّت" دردست داشتند و برخلاف دیگر دخترها که با دادوفریاد نشریه‌ی خود را می‌فروختند، ساکت ایستاده و منتظر بودند تا کسی یک‌نسخه‌ی امّت از آنها بخرد. وقتی هم که می‌خرید، نه دست ‌دادنی در کار بود و نه لاس‌زدن و خندیدن و ...
مشخص بود که اطراف آنان باید کاملا خالی باشد و اطراف فروشندگان کار و رنجبر، بسیار شلوغ و پرهیاهو و اطراف مجاهد هم کم و بیش شلوغ.
اوضاع را خیلی خراب دیدم. خودم را باختم. مانده بودم چرا بنی‌صدر و رجوی که جدیدا با او متحد شده و همه‌ی نیروها و به‌خصوص "میلیشیا" (واحد نظامی منافقین) را در خدمت او درآورده بود، کار را یک‌سره نمی‌کنند. ظاهراً مشکلات بزرگی بر سر راه آنان بود که باید رفع می‌شد و مهم‌ترین و بزرگ‌ترین آنها هم حضور امام خمینی بود.
بعضی از مردم هم که ظاهرشان کاملا نشان می‌داد اصلاً از سیاست و این‌چیزها سر درنمی‌آورند، و از کارگران یا کسبه‌ی کوچه وبازار هستند، پوسترهای نقاشی شده از امام و بنی‌صدر دردست داشتند. همین‌ها هم، برای مجاهدین و بنی‌صدر به‌عنوان نیروی پشتیبان محسوب می‌شدند و شاید همین‌ علت بود که کسی نسبت به تصاویر امام که دردست آنها بود، اعتراض نمی‌کرد.
با دیدن جمعیت انبوهی که زمین‌چمن و خیابان‌های اطراف آن‌را پر کرده بودند، حساب دست‌مان آمد که کاری از ما ساخته نیست. این‌جا دیگر حساب‌مان با مجاهدین، فدائیان، رنجبران یا فقط بنی‌صدری‌ها نبود، همه‌وهمه یک‌جا جمع شده بودند و در مقابل، جمعیت بسیار کم بچه حزب‌اللهی‌ها بود که کاملا ناتوان مانده بودیم.
اواسط سخن‌رانی بنی‌صدر، نیروهای مجاهدین که با تیپ و قیافه‌های تابلوی‌شان وظیفه‌ی تامین‌امنیت و شناسایی نیروهای مخالف را برعهده داشتند، چندتایی از بچه‌های سپاه را دستگیر کردند. مدارک شناسایی آنان را به بنی‌صدر دادند که او هم با افتخار تمام از فتح عظیمی‌ که کرده بود، کارت‌های شناسایی آنها را دردست گرفت و به‌قول خودش به افشاگری پرداخت که مثلاً سپاه امروز این‌جا آمده است تا علیه رئیس‌جمهوری منتخب مردم توطئه کند.

دستگیری مردم توسط گارد ویژه بنی صدر

نیروهای مجاهدین که خوش‌خدمتی خود را به بنی‌صدر به اثبات رسانده بودند، شروع کردند به شعاردادن علیه آیت‌الله بهشتی و شعاری را که ما علیه بنی‌صدر می‌دادیم، علیه بهشتی به‌کار گرفتند و فریاد می‌زدند:
- آیت‌الله پینوشه ... ایران شیلی نمی‌شه
هرچیزی از دهان‌شان در می‌آمد:
- بهشتی بهشتی ... طالقانی رو تو کُشتی
نوک تیز حمله و شعارهای آنها، بیش‌تر طرف آیت‌الله بهشتی و حزب جمهوری اسلامی بود:
- راه نجات انقلاب ... خلع ‌یَد از حزب فریب حاکم است
- راه نجات انقلاب ... خلع ‌یَد از حزب چماق
- حزب چماق به‌دستان ... باید بره گورستان
- مسلمان به‌پاخیز ... حزب شده رستاخیز

ما هم باوجود جمعیت کمی ‌که داشتیم، بیش‌ترمان داخل محوطه‌ی ورودی در اصلی دانشگاه جمع شده بودیم، شروع کردیم به شعاردادن علیه آنها:
- ابوالحسن پینوشه ... ایران شیلی نمی‌شه
- امروز سپهسالاری ... فردا تاج‌گذاری
- سپهسالار پینوشه ... ایران شیلی نمی‌شه
- سوسولا دست نزنید ... النگوهاتون می‌شکنه

عده‌ای هم بر روی مقواهای بزرگ، شعارهای ظاهراً طنز دو پهلویی را علیه دکتر "حسن آیت" از مخالفین سرسخت بنی‌صدر، که آن‌روزها بر در و دیوار شهر بسیار به‌چشم می‌خورد، نوشته و دست گرفته بودند:
"دکتر حسن تاچر"
"خانم‌ مارگارت آیت"
که منظور آنان تلفیق خط‌فکری دکتر آیت با "مارگارت تاچر" نخست‌وزیر انگلیس بود و به‌معنی وابستگی‌ آیت به انگلستان بود.

بچه حزب‌اللهی‌ها هم غالبا در کنار شعارهای آنان، عبارات دو پهلویی مثل خود آنها می‌نوشتند:
"دکتر سیدابوالحسن رجوی"
"برادر مجاهد مسعود بنی‌صدر"
"آیت‌الله مسعود شریعتمداری"
"دکتر سیدکاظم بنی‌صدر"
"آیت‌الله سیدکاظم رجوی"
که منظور اتحاد و هم‌دستی بنی‌صدر، رجوی و آیت‌الله سیدکاظم شریعتمداری با یک‌دیگر بود.

ضرب و شتم و بازداشت مخالفین توسط گارد ویژه بنی صدر

دم‌دمای غروب، هیاهو و فشار بنی‌صدری‌ها به اوج خود رسید. ما که توان مقابله نداشتیم، به‌طرف درِ اصلی عقب‌نشینی کردیم.
نیروهای ویژه‌ی پلیس که لباس ضدشورش برتن و باطوم و سپر دردست داشتند، حفاظت از هواداران بنی‌صدر برعهده‌شان بود. وقتی بچه حزب‌اللهی‌ها با طرف‌داران بنی‌صدر درگیر می‌شدند، گارد ویژه‌ی ریاست‌جمهوری وارد عمل می‌شد و بچه‌ها را زیر ضربات باطوم می‌گرفت که بچه‌ها فریاد می‌زدند:
- مرگ بر گاردِ فاشیستِ بنی‌صدر

درِ اصلی دانشگاه کاملا بسته بود و امکان خروج وجود نداشت. بنی‌صدری‌ها هم بدجوری فشار می‌آوردند. در کنار پایه و ستون‌های سیمانی و بلند بنای سردر دانشگاه تهران، دو دختر جوان مانتویی کاملا پوشیده و یک ‌دخترچادری، ایستاده بودند. با صدای بلند و با قدرت و شدت تمام، علیه بنی‌صدر و مجاهدین شعار می‌دادند. گروهی دور آنها را گرفته بودند و با فحاشی و هتاکی، قصد جسارت داشتند. با دیدن این‌صحنه، من، حسین و یکی دیگر از بچه‌ها به‌طرف آنها دویدیم و با زدوخورد با بنی‌صدری‌ها، سه نفری دست‌های‌مان را به هم زنجیر کردیم و درحالی‌که دخترهای حزب‌اللهی را به‌کنار ستون سیمانی هدایت کردیم، جلوی‌شان صف کشیدیم.
هرچه به آنها - که سن وسال‌شان به 18 یا 19 نمی‌رسید - اصرار کردیم که موقعیت برای وجود شما در این‌جا خطرناک است، پس شعار ندهید که آنها حساس شوند و خدایی ناکرده به‌شما جسارت کنند، فایده‌ نداشت. هم‌چنان با جیغ‌وداد علیه آنهایی که نسبت به آیت‌الله بهشتی فحاشی می‌کردند، شعار می‌دادند. از غیرت و جسارت‌شان خیلی خوشم آمد و به‌من قدرت بیش‌تری داد تا محکم‌تر بایستم.

درحالی‌که شدیداً مراقب بودیم که کسی به آنها نزدیک نشود و حتی با چندنفر شدیداً به زدوخورد پرداختیم، متوجه مردی شدم که لباس ارتشی با درجه‌ی سرهنگی برتن داشت و نزدیک ما ایستاده بود. با همان حالت محکم نظامی، دست‌هایش را در پشت به هم گرفته بود و با چهره‌ی ریش تراشیده و سبیل مشکی پرپشت و چشمانی نافذ، همه را می‌پایید. لبانش اصلاً از هم باز نمی‌شدند.
به او شک کردم. ترسیدم که فکر شومی ‌در سر داشته باشد. با بچه‌ها که در میان گذاشتم، آنها هم با من هم‌عقیده بودند. همه‌ی حواسم را به او جمع کردم.
ناگهان جوانی که لباس سربازی برتن داشت، از میان جمعیت جلو آمد و درحالی‌که خطاب به دختران حزب‌اللهی الفاظ بسیار رکیکی به‌کار برد، توانست از بین ما رد شود و با لگد یکی از دخترها را بزند. من‌که برگشتم تا جلوی او را بگیرم، متوجه سرهنگ ارتشی شدم که سریع آمد جلو و بدون مقدمه، سیلی محکمی به‌صورت سرباز زد. او با دیدن درجه‌های سرهنگ، شوکه شد و دست‌پاچه ادای احترام کرد. سرهنگ سر او داد زد:
- کثافت بی‌شرف ... زورت‌رو به دخترها می‌رسونی؟
سرباز شروع کرد به عذرخواهی و سریع از آن‌جا دور شد.
سرهنگ که حالا به ما نزدیک‌تر شده بود، آمد جلو و گفت:
- خیال‌تون راحت باشه ... نترسید ... من این‌جا مواظبم تا این خواهرا رو از دانشگاه بفرستیم بیرون.
خیلی از حرکت و حرف‌هایش خوشم آمد. تازه فهمیدم که این‌جا ایستاده تا از ما حفاظت کند.

قرآنهای داخل چادر وحدت در آتش کینه منافقین و بنی صدر سوخت

هوا داشت رو به تاریکی می‌رفت که ناگهان متوجه شدم کسی بنزین روی چادر وحدت ریخت و کبریت کشید که ناگهان شعله از همه‌ی چادر بلند شد. با دیدن این‌صحنه، گریه‌ام گرفت. شروع کردم به داد زدن:
- کثافتا ... بی‌شرفا ... اون تو پر از قرآنه ...
و چادر هم‌چنان در آتش می‌سوخت. با آتش گرفتن چادر، بنی‌صدری‌ها شروع به سوت‌وکف زدن و شادمانی کردند ولی ما بغض کردیم و من شدیداً گریه می‌کردم. دخترها هم با چشمان اشک‌بار، شروع کردند به سردادن شعار علیه بنی‌صدری‌ها.

با پایان گرفتن سخن‌رانی بنی‌صدر و مراسم، درهای دانشگاه باز شد و همه از آن خارج شدند. چادر هم‌چنان در آتش می‌سوخت و برگ‌های قرآن، سوزان در هوا می‌چرخیدند.

صبح روز جمعه که به دم دانشگاه رفتم، دیدم ‌مأمورین شهرداری مشغول جمع‌آوری بقایای چادر وحدت و کتاب‌های سوخته هستند تا مقدمات برگزاری نمازجمعه را فراهم کنند. همه‌ی کتاب‌ها و به‌خصوص قرآن‌ها، کاملا در آتش سوخته بودند.

یکی از بچه‌ها گفت که خودش شاهد بوده یکی از درجه‌داران گارد ریاست‌جمهوری بنی‌صدر، گالن‌بنزین را از داخل کامیون‌شان که جلوی در اصلی دانشگاه ایستاده بود، بیرون آورد و بر روی چادر وحدت پاشید و آن‌ را به آتش کشید. (بعدها سازمان چریک‌های فدایی خلق در مقاله‌ای در رسای یکی از کشته‌های‌شان این‌گونه آورد: "احمد سینا" که بارها حق چماق‌داران حزب‌الله را کف دست‌شان گذاشته بود، نقش مهمی ‌در به آتش کشیدن چادر وحدت دانشگاه تهران در جریان مبارزه‌ی 14 اسفند 1359 داشت.)

بعد از پایان نمازجمعه، دراعتراض به اعمال و توطئه‌های مجاهدین و بنی‌صدری‌ها در میتینگ دانشگاه تهران، بچه حزب‌اللهی‌ها در کتاب‌خانه‌ی دانشگاه تهران جمع شده، اعلام تحصن کردند تا قوه‌ی قضائیه به شکایت آنها رسیدگی کند.

صبح روز شنبه 16 اسفند، روزنامه‌ی جمهوری اسلامی تصاویری از واقعه‌ی دانشگاه چاپ کرد که عکسی از سعید که سرش بر اثر اصابت سنگ شکسته بود، همراه دوتا دیگر از بچه‌های مجروح، چاپ شده بود.
همان‌روز، مجاهدین و هواداران بنی‌صدر، در برنامه‌ای از پیش تعیین شده، مقابل دادگستری تهران تجمع کردند و خواستار برخورد با بهشتی و طرف‌دارانش شدند.




نویسنده: حمید داودآبادی - ۱۳٩٠/۱٢/٢٢

پیام طبرزدی در تحریم انتخابات مجلس نهم:
"در شرایطی که ۱۱ زندانی بهایی بی‌گناه دربند ۱۲ زندان رجایی‌شهر با حبس های طویل المدت به‌سر می‌برند، چگونه نیروها و احزاب سیاسی آزادی‌خواه در قبال این رفتار ضد بشری حکومت سکوت اختیار کرده‌اند؟ ... کمر جمهوری اسلامی طوری شکسته است که دیگر قادر به راست شدن دوباره نیست ."
نقل از سایت فریاد سبز

اوایل سال 1372 بود که "عبدالله مشاعی" (از بچه محل های قدیمی که در ایام فتنه سرسخت موسوی پرست شد) گفت که "عبدالله جعفرعلی" (معروف به جاسبی، رئیس سابق دانشگاه آزاد اسلامی) قصد راه‌اندازی یک نشریه‌ی فرهنگی دارد.
چندی بعد، جلسه‌ای در یکی از دانشکده‌های دولتی برگزار شد و "علی‌رضا علی احمدی" (وزیر سابق آموزش و پرورش) به‌عنوان جانشین مدیر مسئول و "سیدسعید لواسانی" (معاون فرهنگی سابق بنیاد شهید) به‌عنوان سردبیر معرفی شدند. باتوجه به پیشنهاد اولیه‌ی بنده - که مورد قبول همه از جمله جاسبی قرار گرفته بود - از همان اول تصویب شد که یک صفحه کامل به فرهنگ دفاع مقدس اختصاص یابد.
یکی دوسالی از انتشار اولین کتاب خاطراتم "یاد یاران" می‌گذشت که مقام معظم رهبری یک صفحه نظرات زیبا و ارزشمند خود را بر آن نگاشته بود. از آن میان، عنوان "از معراج برگشتگان" خیلی برایم جذابیت و اهمیت داشت که بقیه هم همین نظر را داشتند و نام صفحه شد "از معراج برگشتگان".

یک سالی که از انتشار هفته‌نامه‌ی "فرهنگ آفرینش" گذشت، تحولات بسیاری پیش آمد.
مثلا تیراژ هفته‌نامه، فقط 20 هزار نسخه بود که آن هم برای افرادی که شخصا مشترک شده بودند ارسال می‌شد و بقیه به دکه‌ها فرستاده می‌شد تا فروش رود و خواه‌ناخواه هر شماره چندهزارتایی برگشتی داشت.
با انتشار فرهنگ آفرینش، یکی از شرایط ثبت‌نام دانشجویانی که در کنکور دانشگاه آزاد قبول شده بودند که در فرم‌های ثبت‌نام ذکر شده بود، واریز سالانه 000/20 ریال (سال 1372) به اسم وجه اشتراک نشریه بود. حالا چندصد هزار نفر را که هر سال در دانشگاه آزاد ثبت‌نام می‌کردند و چندصد هزا ر نفر هم که قبلی‌ها بودند و به هیچ وجه برای یک نفرشان هم نشریه ارسال نمی‌شد را جمع کنید، و از تیراژ هر شماره 000/20 نسخه‌ی نشریه کم کنید، چه عددی به‌دست می‌آید؟!
اصلا این چیزا به من چه!
از ذکر این خاطرات دنبال چیز دیگری بودم.

طبرزدی تندرو درحال روشنگری دانشجویان علیه جناح چپ در مقابل دانشگاه تهران!

آن روزها گروهی دانشجوی فعال تندروی راستی، تحت عنوان "اتحادیه‌ی انجمن های اسلامی دانشجویان و دانش آموختگان" فعالیت داشتند که دانشگاه آزاد یکی از پایگاه‌های اصلی و پشتوانه‌ی مالی‌شان بود.
"بهرام بهرامسیری" (معاون سابق سازمان بهزیستی کشور)، "حشمت‌الله طبرزدی"، "پرویز سفری" و چندتایی دیگر، از آنها بودند که بولتن مثلا محرمانه‌ی "دانشجوی بسیجی" را برای مسئولین دانشگاه منتشر می‌کردند.

طبرزدی و سفری و اعوان و انصارش در دفتر اتحادیه

باوجودی که یک سال از استخدام نیروها و آغاز به‌کار نشریه می‌گذشت، یکی از روزها علی‌احمدی در جلسه گفت که با دستور شخص جاسبی، قرار است همه‌ی نیروها رسما گزینش اعتقادی و سیاسی شوند و این امر مهم، برعهده‌ی معتبرترین گروه مورد وثوق جاسبی، حشمت‌الله طبرزدی و اعوان و انصارش سپرده شده است.

از آن روز، طبرزدی، سفری و جواد امامی، وقتی از فعالیت بولتن سازی روزانه و تلاش برای کسب روزی حلال! فارغ می‌شدند، بعد از ظهر به ساختمان فرهنگ آفرینش در خیابان انقلاب اسلامی، روبه‌روی لاله‌زارنو، کوچه‌ی شکوه، ساختمان سابق شکوه می‌آمدند، با نیروها مصاحبه‌ی گزینشی می‌کردند و به‌قول خودشان آن قدر قاطع و محکم بودند که به همه به‌چشم منافق تمام‌عیار نگاه می‌کردند، مگر این که خلاف آن ثابت شود!

مصاحبه‌ی من افتاد به "پرویز سفری" (بعدها فهمیدم پدر او، یکی از سرکردگان نهضت آزادی در یکی از استان هاست و شدیدا هم ضدانقلاب است).
سوالات درست مثل اول انقلاب بود. نماز و روزه، غسل میت و مس میت، آخرین بار کی نماز جمعه رفتی، و ...
سوالات سیاسی که بوی سیاسی گرفت، خیلی قضیه جالب شد. فقط سوال و جواب من و سفری را بخوانید:
سفری: حضرت آیت‌الله مهدوی‌کنی رو دوست داری؟
داودآبادی: من هرکس رو که در خط امام و رهبر باشه قبول دارم.
سفری: محتشمی رو چه‌طور، اونم دوست داری؟
داودآبادی: بحث دوست داشتن نیست، گفتم که من هرکس رو که در راه امام و رهبری باشه و به انقلاب خدمت کنه، قبول دارم، وگرنه به هیچ وجه نمی‌پذیرمش.

آن روز گذشت و بعدها، وقتی توانستم نگاهی به پرونده‌ی گزینش خودم بیندازم، برایم خیلی مهم و جالب آمد وقتی دیدم طبرزدی به‌عنوان رئیس گروه مصاحبه‌گر، نظر نهایی و اصلی را روی پرونده‌ی همه از جمله من داده بود. طبرزدی که آن روزها شدیدا سینه‌چاک جناح راست بود، روی پرونده‌ی من نوشته بود:
"گرایش شدید به جناح چپ دارد. مراقبش باشید و از دادن هرگونه مسئولیت مهم و کلیدی به او خودداری شود."

و این همه، فقط به‌خاطر این بود که در جواب این که "محتشمی رو هم دوست داری؟" جواب منفی نداده بودم!
خدا می‌داند تا آن روز، چه‌قدر جوان که شاید در پاسخ به سوالات این حضرات به تته‌پته افتاده‌اند، یا نتوانسته‌اند دوستی و محبت خود را به هر آن که مورد علاقه‌ی آقای طبرزدی است، جان نثارانه ابراز کنند، نان شان بریده شده و اخراج شدند.
آن روزها هم گذشت. من که دنبال پست و مقام اتحادیه، دانشگاه و این چیزها نبودم؛ همان مسئولیت صفحه‌ی از معراج برگشتگان هم از سرم زیاد بود.

چندی بعد نشریه‌ی "پیام دانشجوی بسیجی" به مدیریت حشمت‌الله طبرزدی در سطح عموم منتشر شد.
هنگامی که لفظ "حضرت امام" را برای مقام معظم رهبری به‌کار برد، از همان جا به او شک کردم. همیشه از آدم‌های افراطی تندرو هراس داشته، دوری کرده و می‌کنم.

دست بر قضا، زد و طبرزدی که موفقیت صفحه‌ی دفاع دمقدس فرهنگ آفرینش را در بین مخاطبین و حتی جشنواره‌های مطبوعات دیده بود، هوس کرد در نشریه‌ی خودش یک صفحه‌ی ویژه‌ی دفاع مقدس منتشر کند.
یکی از روزها "سیدسعید هاشمی" - ویراستار فرهنگ آفرینش که ویراستار نشریه‌ی طبرزدی هم بود - گفت که طبرزدی خواسته تا امروز عصر بروم پهلوی او تا درباره‌ی انتشار آن صفحه صحبت کنیم.

با هم رفتیم زیر پل کریمخان که ساختمان مصادره‌ای بزرگی در اختیار طبرزدی قرار گرفته بود. (بعدها حاج محسن رفیق دوست گفت که همه‌ی تجهیزات اداری و کامپیوترها را او از بنیاد مستضعفان به طبرزدی داده بود، چون او جوانی شدیدا فعال بود و به ادعای خودش، قصد داشت با کار سیاسی و فرهنگی، پنبه‌ی جناح چپ - همین موسوی چی‌های امروزی و رهبران معنوی و مادی طبرزدی - را از بیخ و بن بزند.)

داخل اتاق "محمدحسن علی‌پور" (سردبیر ماهنامه‌ی آبان) در کنار طبرزدی نشسته بود. آن چنان ژست مرید و مراد را گرفته بود که احساس کردم عبدی ذلیل در برابر بت خودساخته‌ی خویش، زانو زده و مشغول کرنش است.

وقتی نظراتم را پیرامون شکل و شمایل، روش و منش صفحه‌ی مورد نظرم گفتم، با نیشخند علی‌پور و اخم‌های درهم رفته‌ی طبرزدی روبه‌رو شد. وقتی این را دیدم، پرسیدم که چه چیزی مدنظر شماست، بگویید تا همان را اجرا کنم.

طبرزدی، همانند امپراطوری عظیم که خودش را در جایگاهی عظیم فرهنگی می‌دید، افاضه‌ی کلام فرمود و گفت:
"ما اگر در نشریه‌مان از شهدا و دفاع مقدس می‌نویسیم، هدف مان کوبیدن جناح چپ است. ما باید با این فرهنگ آنها را رسوا کنیم. حرف من این است که، فرهنگ آن هم فرهنگ دفاع مقدس، باید خاصیت ویژه‌ای داشته باشد. صرف انتشار خاطرات یا وصیت‌نامه‌ی فلان شهید، ارزش ندارد. ولی وقتی مطلبی از جنگ در قالب سیاسی منتشر شود، تاثیر بسیاری خواهد داشت و به‌عنوان سلاحی برنده دشمن را ناکار می‌کند."

حالم به هم خورد. سوء استفاده‌ی بی‌شرمانه از شهدا، تا این حد؟
هر چه گفتم که شهدا را ابزار رسیدن به اهداف سیاسی نکنیم، بیشتر رو ترش کردند. الحمدلله نشد، آن چه که من می‌گفتم، و آن چه او می‌خواست.
همین طور که نشسته بودیم، بحث مان به مسائل روز کشید. تا گفتم:
- این روزها گرانی بدجوری به مردم فشار می‌آورد.
قیافه‌ی طبرزدی درهم رفت و خیلی قاطعانه و محکم گفت:
- آقای داودآبادی تو ضد ولایت‌فقیه هستی.
رنگم پرید. مگر من چه گفته بودم که این گونه مشت محکم بر دهانم کوبید و مرا ضد ولایت‌فقیه نامید؟ از این که شاید منظورم را اشتباه رسانده باشم، عذرخواهی کردم و مجددا حرفم را تکرار کردم. ولی او بیشتر عصبانی شد و گفت:
- ببین، بگذار خیالت را راحت کنم. تو وقتی می‌گویی گرانی به مردم فشار می‌آورد، یعنی سیاست‌های ارزشمند دولت را زیر سوال می‌بری. وقتی سیاست‌های دولت را زیر سوال می‌بری، یعنی حضرت آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی را قبول نداری؛ و وقتی حضرت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی را قبول نداری، یعنی حضرت امام خامنه‌ای را قبول نداری که در نتیجه ضد ولایت‌فقیه هستی.

از تجزیه و تحلیل مسخره‌ی او، حالم به هم خورد. مخصوصا القابی که به‌کار می‌برد. خنده‌ای کردم و گفتم:
- چی شد؟ حضرت آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی؟ از کی تا حالا؟
این را که گفتم، برآشفت. از جایش برخاست که برود. علی‌پور، پاچه‌خوارانه لب گزید و با حرکات چشم و ابرو خواست بفهماند که حرف زشتی زده‌ام که خاطر جناب مهندس طبرزدی را آزرده ساخته‌ام، پس بهتر است گورم را گم کنم و بروم دنبال کار خودم!
از ساختمان که زدیم بیرون، به سعید گفتم:
- ببینم، تو چه‌طوری می‌تونی با اینا کار کنی؟ اصلا نوع حرف زدنش نشون می‌ده که همه‌ی این حرفاش ادا و اطواره.

طبرزدی که خیلی بلندپرواز بود و خود را برای تکیه بر کرسی ریاست تشکل های سیاسی دانشگاه آزاد آماده می‌کرد، با با شکسته نفسی! خود را از ریاست‌طلبی و این حرف های دنیایی بری می‌دانست.
او که دلش را برای ریاست بر چندتایی مسند قدرت دانشجویی صابون زده بود، وقتی دید فرد دیگری به‌جای او انتخاب شد و سر او بی‌کلاه ماند، ضربه‌ی سنگینی روحی خورد و بنای مخالفت با همه چیز گذاشت.

لفظ بسیجی را از نام "پیام دانشجوی بسیجی" که برداشت، کم‌کم لفظ "حضرت امام" برای مقام معظم رهبری و "حضرت آیت‌الله" برای هاشمی‌رفسنجانی هم حذف شد، و لحن سرمقاله‌ها و مقالات که کاملا ضد جناح چپ بود، برگشت و شد علیه دوستان دیروز که هزینه‌های کلان ساختمان و نشریه را می‌دادند، و در راستای اهداف و نظریات نهضت آزادی که سردمدار مخالفین نظام بود که مفتخرانه از آمریکا تغذیه می‌شدند.

طبرزدی و سفری که تا دیروز کراوات را نجس  حرام و نماد غربزدگی می دانستند!

چندی بعد در جشنواره‌ی مطبوعات، محمدحسن علی‌پور را دیدم. صورتش را آن قدر تیغ زده بود که مورچه روی آن لیز می‌خورد! غرفه‌ای برای نشریه‌ی آبان داشت. دختری شاداب و جوان، با تکه‌ای پارچه که مثلا قرار بود نقش روسری را برایش بازی کند! با غلیظ ترین آرایش کنار او داخل غرفه ایستاده بود و با هم به بحث سیاسی مشغول بودند!

چشمش که به من افتاد، جا خورد. جلو که رفتم با خنده گفتم:
- ببخشید آقای علی‌پور، چه خبر شده؟ تا دیروز به ریش کوتاه من گیر می‌دادید و ما رو کافر می‌دونستید، حالا چی شده؟ حتما جناب مهندس طبرزدی فتوا دادند تیغ زدن صورت اگر با نیت مخالفت با نظام باشد، از اوجب واجبات است.
تا مثل همیشه که موقع حرف زدن دست و پایش را گم می‌کرد، خواست با تته‌پته جواب بدهد، گفتم:
- نه ممنون، من جوابم رو گرفتم. شما لطف کن و با همکار جدیدتون مشغول باش. راستی حتما حجاب هم به‌عنوان نماد ارتجاع، از خونوادتون حذف شده.

شاید امروز که نظرات عجیب و غریب طبرزدی و هم‌خطانش را می‌بینم ولی تعجب نمی‌کنم، به‌خاطر همان احساس افراط، شیادی و ناخالصی‌ای بود که آن روز در چشمانش موج می‌زد!

طبرزدی حزب بادی! در جمع فتنه گران سبز

راستی، چرا افراطیون دیروز مثل "محمد نوری‌زاد"، "حشمت‌الله طبرزدی" و ... تا احساس روشنفکری بهشان دست می‌دهد و خودشان را به آغوش وازده‌ها و اپوزیسیون می‌اندازند، سنگ بهائیان را به سینه می‌زنند؟!

اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا




نویسنده: حمید داودآبادی - ۱۳٩٠/۱٢/۱٥

شهدا مثل ما، انسان‌های دیگر روی زمین هستند فقط بزرگترین فرقی که می‌کنند اهل عمل هستند و در راه خدا اولین عمل توبه و بازگشت است.


نقل از:

وبلاگ "گذر دوست"




نویسنده: حمید داودآبادی - ۱۳٩٠/۱٢/۱٤

جاتون خالی! دیشب یه‌بار دیگه خدا توفیق داد (استغفرالله، یه‌بار دیگه چیه؟ آن عزیز که همیشه توفیق میده، ولی این ما هستیم که با بعضی اعمال، از خودمون سلب توفیق می‏کنیم) یه مراسم جمع و جور در "دانشکده‌ی علوم و فنون قرآن کریم" برای شهدای گمنام بود که در آن شرکت کردم.
از دو سه ماه قبل عزیزانی که اصلا نه می‏شناختم و نه می‏شناسم‏شان، تماس گرفتند و قرار شد بنده - که به‌دلایلی چند وقتی‏یه از حضور در این گونه مراسم گریزانم و چه بسا سلب توفیق ازم شده! - به‌عنوان "میهمان ویژه" حضور پیدا کنم و از خاطراتم درباره‌ی شهدای گمنام تعریف کنم.

این که مراسم چگونه بود و مثل روال همیشه، باوجود دعوت از شاعر برای شعرخوانی، خود مجری لابه‌لای برنامه کلی وقت برای شعرخوانی احساسی می‏گذاشت و دست آخر بعد از یک ساعت معطلی در مراسم، در نهایت ده دقیقه وقت برای بیان خاطرات به بنده حقیر داده شد، بماند؛ آن چه برای من بسیار مهم و ارزشمند بود، حضور مادر پیری بود که شاید اکثرتان سیمای شکسته و چشمان منتظر و گریان او را در تصاویر تلویزیونی دیده باشید. آن مادری که در تشییع پیکر شهدای گمنام، قاب عکسی در دست دارد و به‌دنبال پیکر فرزند دلبندش شهید "بهروز صبوری" می‏گردد که مهر ماه سال 1361 در سومار مفقودالاثر شده است. همان مادر که می‏گوید:
"برای پسرم عروسی گرفتم. عروس بدون داماد دیدید؟ دامادم نیومده ... توی سومار مفقود شده ..."

مادر شهید در تشییع شهدا سال 1390

همیشه دیدن این صحنه و شنیدن سخنان مادر دلشکسته، آتش به‌جانم می‏زد و وقتی دیدم این مادر عزیز آمد و دقایقی اندک از فرزندش سخن گفت، آتش گرفتم.
خلاصه این که، الحمدلله مراسم بیشتر از آن که برای جمع حاضری که ده دقیقه خاطرات بمباران سومار و شب های سخت و سوزان کربلای پنج را از دهان بنده شنیدند تاثیر داشته باشد، برای خود من تاثیرگذار و مهم بود.

وقتی به خانه برگشتم، نه در مسیر و نه در منزل، اصلا حس و حال صحبت با کسی را نداشتم و ساعت 9 ونیم سر گذاشتم به خوابیدن. بی‏سابقه‌ترین چیز در زندگی من!
ساعت از یک نیمه‌شب گذاشته بود که برخاستم و نگاهم افتاد به گوشی تلفن همراهم که چندتایی پیامک برایم آمده بود. به‌جز یکی دوتا که درباره‌ی نتایج انتخابات بود، متوجه شدم یکی از دوستان دل‏سوز نسل امروزی - که انصافا در فعالیت و تلاش، گوی سبقت را از امثال من ناتوان ربوده - متاسفانه و شاید برای رفع خستگی من! دو سه تا پیامک داده و جوک‏های شهرستانی آب و تاب دار داده. اتفاقا در یکی از آنها، اشاره‌ای هم به حضرت معصومه (س) و حضرت امام رضا (ع) کرده بود که بدجوری دلم را شکست.

علی‏رغم احترام و ارزشی که برای آن عزیز قائل بودم و هستم، و خودش اخلاق نامتعارف و غیرقابل پیش بینی! من را خوب می‏شناسد، شروع کردم به جواب دادن.
رگبار پیامک‏هام آن قدر بی‏رحمانه و شدید بود که شاید جرات نکرد دیگر جوابی بفرستد!

نگاهی که به پیامک‏های ارسالی انداختم، متوجه شدم برای خودم بیشتر از او نیاز به توجه و تامل در آنها هست! برای همین آنها را این جا می‏آورم تا قبل از دیگران، انگشت اشاره‌ام به‌سوی خودم باشد تا پند بگیرم. البته از آن عزیز، بسیار متشکرم و حلالیت می‏طلبم.
و همه‌ی آن چه را در آن شب عزیز توفیق معنوی یافتم، مدیون حضرت معصومه (س) هستم که سالگرد وفاتش بود:

این هم پیامک‏ها:
- خوبه این جوک‏ها نشون می‏ده از ندیدن من ولی زیارت دیگران، بهترین بهره رو بردی! پس اون همه دل‏سوزی برای کارهای زمین مونده، این بود؟
- از خدا عمر با عزت طلب می‏کنم تا توفیق یابم گناه بدون لذت مرتکب شوم! جوک بگم!
- شاید راز زنده مونده من در سه‌راه مرگ شلمچه، این بود که جوک‏های نسل شمارو بخونم و بخندم!
- اگر من در جوک گفتن و گناه بدون لذت از تو، "..." و "..." عقب بیفتم، واسم اوفت داره! نالان و گریان شکایت به‌خدا می‏برم! مگه من از شما چی کم دارم؟!
- اشکت رو درمیارم! حالا بشین شب شهادت حضرت معصومه، واسه او و داداشش جوک بده!
- حالا خیلی راحت می‏تونی بگی: غلط کردی! خودت بدتر از ایناشو بلدی و می‏گی!
- من نه از نبود کار و بیکاری، که از کار نکردن و تنبلی خودم، ولی در عوض گیر دادن به کار کردن حداقلی "..." ، "..." ، "..." و امثال شما شاکی‏ام!
- من از خدا در خلقت کامل خودم شاکی نیستم، از خودم در بندگی ناقصم شاکی‏ام!

این هم لینک های دانلود فیلم مادر شهید صبوری

http://gozaredost.blogfa.com/9003.aspx

http://www.persiangig.com/pages/download/?dl=http://gozaredost.persiangig.com/video/madare%20shahid%203gp.3gp

با تشکر ویژه از برادر بزرگوار "سیدحسین هوشی سادات"
وبلاگ گذر دوست




نویسنده: حمید داودآبادی - ۱۳٩٠/۱٢/۱٠

قبلا چند قسمتی عکس و شرح در وبلاگم گذاشتم با عنوان "گورهای بدون فاتحه" از سنگ قبر جنایتکاران حکومت پهلوی، مارکسیست ها، منافقین و ... مدفون در همین بهشت زهرا (س) خودمان گذاشتم که حتی بر قبر برخی از آنان که کاملا مارکسیست و بی دین بوده اند، عنوان "شهید" و الفاظ قرآنی درج شده بود.

به حق چیزهای ندیده!
جنایتکاران شهید!
راستش این دفعه در برابر این تصاویر، چیزی نمی توانم بگویم.
چون همه آن چه را که نیاز به گفتن باشد، همگان می دانند و نیازی به توضیح واضحات نیست.
فقط چون دیدن این تصاویر برای خودم جالب آمد، گفتم شاید بد نباشد شما هم اینها را ببینید.

تصاویری از قبور سردمداران جنایتکار رژیم بعث عراق، مدفون در منطقه العوجه.
از "صدام حسین" و فرزندان خبیثش "عدی" و قصی" گرفته، تا جنایتکاری چون "علی حسن المجید" که فرمان بمباران شیمیایی حلبچه و قتل عام پنج هزار نفر از هموطنان خودش را صادر کرد.

با توجه به آیات و عبارات ارزشی نگاشته شده بر قبور، پیشاپیش از پیشگاه ملت غیور ایران و به خصوص خانواده معظم شهدا به خاطر انتشار این تصاویر، پوزش می طلبم.




.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

رزمنده، جانباز، عکاس، خبرنگار، محقق و نویسنده دفاع مقدس مسئول صفحه "از معراج برگشتگان" نشریه "فرهنگ آفرینش" سردبیر مجله تخصصی اسناد "پانزده خرداد" سردبیر مجله دفاع مقدس "فکه" همکار نشریات: جمهوری اسلامی - کیهان - شلمچه - جبهه - صبح دوکوهه - عاشورا - یاد ماندگار - پلاک هشت – پیک - امتداد و ... مدیر مسئول سایت های: WWW.SAJED.IR و WWW.4DIPLOMATS.COM کتاب‌های منتشر شده: - آیا می‌دانید؟: نکاتی جالب از انقلاب اسلامی و دفاع مقدس - از معراج برگشتگان: خاطرات کودکی، انقلاب، جنگ - پاره‌های پولاد: تاریخ عملیات شهادت طلبانه در لبنان - پرواز پروانه‌ها: زندگی‌نامه سرداران شهید حسین قجه‌ای، رضا چراغی، علی‌اکبر حاجی‌پور - تفحص: گزارش و خاطرات عملیات تفحص و کشف شهدا - تفحص: گزارش و خاطرات عملیات تفحص و کشف شهدا (چاپ دوم با شکل جدید) - حماسه ذوالفقار: زندگی‌نامه سرداران شهید یوسف کابلی، علی‌رضا ناهیدی، محسن نورانی - خاطرات انقلاب اسلامی: مجموعه خاطراتی از انقلاب اسلامی - خاطرات شکنجه: مجموعه خاطراتی از شکنجه در زندان‌های حکومت پهلوی - دجله در انتظار عباس: زندگی‌نامه سردار شهید عباس کریمی - دفاع مقدس در اینترنت: نشانی سایت ها و وبلاگ های دفاع مقدس و ضدصهیونیستی - دیدم که جانم می رود: خاطرات شهید مصطفی کاظم زاده - ستارگان درخشان تاریخ: وصیت‌نامه شهدای مقاومت اسلامی لبنان - سید عزیز: زندگی نامه خودگفته سیدحسن نصرالله - کمین جولای 82: روزشمار گروگان‌گیری دیپلمات ‌های ایرانی در لبنان - یاد ایام: متن کامل خاطرات حضور در جبهه از سال 1360 تا 1367- - یاد یاران: خاطرات حضور در جبهه - القصة الکاملة للاستشهادیین فی لبنان (ترجمه عربی "پاره های پولاد" چاپ لبنان) - : AMBUSH OF JULY1982 ترجمه انگلیسی "کمین جولای 82" به زودی منتشر می‌شود: - تبسم‌های جبهه: خاطرات شاد و شیرین دفاع مقدس - داستان دوکوهه: داستانی برای کودکان - روزی روزگاری جنگی: خاطرات اشکی دفاع مقدس - قاتل سلمان رشدی: زندگی‌نامه شهید "مصطفی مازح" - من قاتل پسرتان نیستم: خاطرات لحظات شهادت دوستان و ...
موضوعات وب
آرشيو مطالب
صفحات دیگر
امکانات وب